Podsumowanie

    Historia World Wide Web obejmuje już okres około 20 lat, lecz do tego czasu wydano zaledwie trzy wersje protokołu HTTP. Prace nad tym protokołem jednak ciągle trwają i biorąc pod uwagę fakt, że WWW jest na drugim miejscu pod względem ilości generowanego ruchu w Internecie[34], pewnie zbyt szybko nie zostaną zaprzestane. W skład tego systemu informacyjnego wchodzi nie tylko sam serwer HTTP, lecz również technologie służące do zarządzania informacją (język PHP, Java), różne języki umożliwiające odpowiednie zaprezentowanie przesyłanych informacji (HTML, XML, CSS), a także aplikacje pozwalające na odbieranie tych informacji i wyświetlenie ich odbiorcy (przeglądarki WWW). Niemniej, to zawsze serwer HTTP stoi na samym początku drogi, skąd wszystkie dane są przesyłane, a klient chcący je uzyskać musi wysłać do niego odpowiednie zapytania.

    Przy tworzeniu serwera HTTP należy pamiętać o zachowaniu kompatybilności wstecz z wcześniejszymi wersjami protokołu – nie każdy klient może być w stanie wysłać zapytanie zgodne z jego ostatnią wersją. Należy również wziąć pod uwagę, że klient wysyłający zapytanie do serwera może znajdować się w dużej odległości od serwera HTTP oraz dysponować mniejszą przepustowością łącz. Warto dlatego zadbać o mechanizmy kompresji, które mogą być akceptowane przez klienta, oraz o implementację zapytań warunkowych, które również pozwolą na zmniejszenie ilości przesyłanych danych do klienta.

    Podczas tworzenia serwera HTTP warto napisać dla niego dodatkowe testy oraz wykorzystać aplikacje automatyzujące proces sprawdzania poprawności wszystkich funkcjonalności serwera. Pozwoli to na szybsze wykrywanie błędów, co również wiąże się z ich mniejszą liczbą w ostatecznym wydaniu serwera. Podczas pisania aplikacji dobrze jest też sprawdzić, jak na dane zapytania reagują inne serwery HTTP. Pozwoli to określić, czy dobrze zrozumiano informacje przedstawione w specyfikacji protokołu.

    Specyfikacja protokołu HTTP zezwala programiście do tworzenie dodatkowych nagłówków oraz metod, które rozszerzą funkcjonalność serwera (np. metoda uruchamiająca elektryczny podgrzewacz do kawy na USB podłączony do komputera administratora), gwarantując że serwer będzie cały czas zgodny ze specyfikacją protokołu HTTP.

    W przyszłości jedną z pierwszy rzeczy wartych realizacji jest przeprowadzenie optymalizacji serwera, aby zwiększyć jego wydajność. W serwerze można zaimplementować również dodatkowe technologie umożliwiające generowanie zasobów (obsługa J2EE, Servlety, JSP, czy obsługa języka PHP przez wbudowany w serwer moduł zamiast CGI). Serwer można również wzbogacić o obsługę protokołu SSL, czy obsługę systemu kontroli wersji (np. SVN). Przede wszystkim warto jednak przejrzeć jeszcze kilka razy specyfikację protokołu HTTP i dopisać do serwera resztę opcjonalnych funkcjonalności.